సమాజం ఎటుపోతోంది.. ప్రాణం అంటే ఆట వస్తువా?

సోషల్ మీడియా స్క్రీన్‌ను పైకి స్క్రోల్ చేస్తుంటే కనిపించే కొన్ని వీడియోలు మన గుండెల్ని పిండేస్తుంటాయి. కేవలం 15 సెకన్ల రీల్ కోసం, కొద్దిపాటి వ్యూస్ కోసం కన్నబిడ్డల ప్రాణాలను సైతం పణంగా పెట్టేంతగా సమాజం దిగజారిపోతోంది. మనుషుల్లో విచక్షణ చచ్చిపోతోందా? అసలు ప్రాణం అంటే ఒక ఆటవస్తువుగా మారిందా? అనే భయంకరమైన ప్రశ్న ఇప్పుడు ప్రతి ఒక్కరినీ వేధిస్తోంది. డిజిటల్ మాయలో పడి కన్నప్రేమను, కనీస బాధ్యతను మరిచిపోతున్న నేటి క్రూరమైన వాస్తవానికి ఇది అద్దం పడుతోంది.

లైక్స్ కోసం కొట్టుకుంటున్న గుండెలు:

ఈ రోజుల్లో మనుషులు బతకడానికి ఆక్సిజన్ ఎంత అవసరమో, సోషల్ మీడియాలో గుర్తింపు తెచ్చుకోవడానికి 'లైక్స్', 'కామెంట్స్' అంతకంటే ఎక్కువ అవసరంగా మారిపోయాయి. చుట్టూ ఏం జరుగుతోంది, మన పక్కన ఎవరున్నారు అనే స్పృహ కూడా లేకుండా కేవలం కెమెరా లెన్స్ వైపు మాత్రమే చూస్తూ బతికేస్తున్నారు. ఈ డిజిటల్ పిచ్చి మన కళ్లముందే బంధాలను, చివరకు ప్రాణాలను కూడా బలితీసుకుంటోంది.

కన్నప్రేమను మింగేస్తున్న స్క్రీన్ టైమ్:

ఒకప్పుడు తల్లిదండ్రులు పిల్లల చిన్న చిన్న కదలికలను గమనిస్తూ అడుగడుగునా కంటికి రెప్పలా కాపాడుకునేవారు. కానీ ఇప్పుడు పరిస్థితి తలకిందులైంది. చేతిలో స్మార్ట్‌ఫోన్ ఉంటే చాలు, పక్కనే ఉన్న బిడ్డ ప్రమాదంలో ఉన్నా గుర్తించలేనంత గుడ్డిగా మారిపోతున్నారు. ఇక కన్నబిడ్డ కంటే స్క్రీన్ మీది నోటిఫికేషన్లే ముఖ్యం అనుకునే ఈ మానసిక స్థితిని ఏమనాలి? ఇది నిర్లక్ష్యం మాత్రమే కాదు, ఒక రకమైన సామాజిక రోగం.

వర్చువల్ ప్రపంచం.. రియల్ ప్రమాదాలు:

మనం బతుకుతున్నది నిజమైన ప్రపంచంలోనా లేక సోషల్ మీడియా అనే ఊహాజనిత ప్రపంచంలోనా అనే అనుమానం వస్తోంది. ఇక వ్యూస్ పెరిగితే లైఫ్ సెట్ అయిపోతుందనే భ్రమలో చాలామంది ప్రాణాంతకమైన స్టంట్లు, పనులు చేస్తున్నారు. కెమెరా రికార్డింగ్ ఆన్ చేసి ఉన్నప్పుడు మన చుట్టూ ఉన్న ప్రమాదాలు కంటికి కనిపించవు. ఈ గుడ్డితనమే చివరకు కోలుకోలేని గుండెకోతను మిగుల్చుతోంది.

మారాల్సింది చట్టాలు కాదు.. మన ఆలోచనలు:

ఇలాంటి ఘటనలు జరిగినప్పుడు సమాజం అంతా కొద్దిరోజులు తిట్టుకుని, ఆ తర్వాత మళ్లీ అదే స్క్రీన్లను చూస్తూ బిజీ అయిపోతుంది. కేవలం చట్టాలు చేయడం వల్లో, లేదా సోషల్ మీడియాను తిట్టడం వల్లో ఈ సమస్య ఆగదు. ఇక ప్రతి ఒక్కరూ తమ స్మార్ట్‌ఫోన్ వినియోగానికి ఒక హద్దు పెట్టుకోవాలి. మన జీవితంలో ప్రాధాన్యత దేనికి ఇవ్వాలో ఆలోచించుకోవాలి.

మేల్కొనకపోతే సర్వనాశనమే:

సాంకేతికత మన జీవితాలను సులభతరం చేయడానికి రావాలి కానీ, మన ప్రాణాలను హరించేలా మారకూడదు. ఫోన్ స్క్రీన్ వెనుక పరిగెత్తే లైక్స్ ఎప్పటికీ శాశ్వతం కావు, కానీ క్షణకాలం పాటు చూపే నిర్లక్ష్యం వల్ల పోయే ప్రాణాలు మళ్లీ తిరిగిరావు. ఇక ఇప్పటికైనా సమాజం ఈ డిజిటల్ వ్యసనం నుండి బయటపడకపోతే, రేపటి తరం మానవత్వాన్ని పూర్తిగా కోల్పోయే ప్రమాదం ఉంది.